Oud gemeenteraadslid

Ria Barra-Leenheer

Niet geboren, wel getogen in Alblasserdam. In 1953 ben ik als kind hier komen wonen.

Mijn vader kreeg ergens in die jaren vijftig op de Kabelfabriek een zeer ernstig ongeluk en werd opgenomen in de Cornelis Vroege Stichting waar hij 11 maanden is verbleven. Daarna heeft hij niet meer kunnen werken en is na enige jaren, jong gestorven.

De voorzieningen waren niet dusdanig dat er doorgeleerd kon worden. Ik moest mijn steentje bij gaan dragen als oudste van ons grote gezin, beslist geen uitzondering in die tijd.

Hoewel eigenlijk nog te jong, wist mijn werkgever het zo te regelen dat ik zonder arbeidskaart (daar moest je veertien voor zijn) aan de slag kon. Als er naar gevraagd werd moest ik maar zeggen dat ik op visite was en uit liefhebberij meehielp.

Overdag in de winkel van de Spar op den Dam en na het eten drie keer per week avondschool in Dordrecht. Met al het huiswerk erbij geen kinderachtige opgave. Een brug tussen Papendrecht en Dordrecht was er nog niet en ook vaak geen pont geld. Dus moest ik over twee bruggen fietsen om er te komen. Ik genoot van het leren al moet ik toegeven dat ik blij ben dat mijn kinderen een comfortabeler jeugd hebben gehad.

Na zowat twee en half jaar in de winkel gewerkt te hebben, zocht men een oppas in de speeltuin Oranjestraat. Ik werd er aangenomen en ging ook nog meer verdienen dan in de winkel en hoefde er pas om 9 uur te zijn. Tussen de middag ging hij dicht en had ik tijd voor het huiswerk.

Begin jaren 60 ben ik getrouwd in het oude gemeentehuis op de werf van Verolme, met een Italiaan. Een nare bijkomende factor was dat je als je huwde met een buitenlander meteen je nationaliteit kwijt was en die van je man kreeg. Je moest dus als geboren Hollandse jaarlijks een verblijfvergunning aan vragen. Bovendien mocht je geen lid worden of zijn van een politieke partij of in Rijksdienst werkzaam. Gelukkig kwam Joop den Uil aan de macht en die heeft het in 1982 mogelijk gemaakt om je eigen nationaliteit terug te krijgen. Ik ben meteen lid geworden van de PvdA.

Inmiddels had ik drie schoolgaande kinderen en was min of meer vanzelf in de oudercommissie en schoolbestuur van het openbaar onderwijs gerold en deed ik van alles voor de verenigingen van de kinderen en voor het jongerencentrum Parsifal.

Daarnaast heb ik aardig wat jaartjes in de speeltuin van de Kinderdijk doorgebracht en werd ik maatschappelijk nog actiever toen in de kennissenkring een mongooltje werd geboren en het besef kwam dat die kinderen en hun ouders er eigenlijk maar bijhingen. Met een paar moeders hebben we toen een afdeling van de oorspronkelijk katholieke vereniging (Helpt Elkander) hier opgericht en gezorgd dat er op zaterdagochtend (vrijetijd bestedingen club) was voor die kinderen die in leeftijd zeer varieerden. Zelfs het vervoer erheen werd geregeld door en met vrijwilligers. Het betekende voor de ouders dat ze ook eens op zaterdag samen of met de andere kinderen konden winkelen in het pas geopende Makado.

Daar vloeide uit voort dat ik me ging bemoeien met het mede organiseren van werk, dagverblijven, woonvormen, gehandicapte sport enz. voor deze mensen. Gelukkig heb ik alleen de leuke dingen onthouden en niet de vooroordelen die er volop waren en vaak nog zijn. De heer Jongeneel (eerste directeur van Drechtwerk) wist goed hoe de hazen liepen en was een uitstekende wegwijzer. Dat mijn partij zich altijd het lot van de minderbedeelden aantrekt moge blijken uit de totstandkoming van SMILE in het M.F.C in de wijk Kinderdijk.

Toen de grote stroom vluchtelingen naar Nederland kwam deed Friso Roskam Abbink het verzoek om plaatselijk iets voor de opvang van deze mensen te regelen. Samen met enkele mensen van allerlei pluimage, is een groep vrijwilligers gevormd die prima werk hebben verricht bij de opvang van deze mensen. In de voormalige Vroege Stichting kregen we een opslag om het door de bevolking afgestane huisraad en dergelijke op te slaan tot er weer een huis aangekleed en bewoonbaar moest worden gemaakt. Het mooie van ons zelf bedachte Alblasserdams systeem was dat al langer aanwezige vluchtelingen graag meehielpen met het opknappen en inrichten van de woningen.

Het doel was tweeledig, men had wat te doen, werd voor vol aangezien en bespaarde de gemeente veel ROA (regionale opvang asielzoekers) geld wat wel werd ontvangen van het rijk, maar waar erg weinig van gebruikt hoefde te worden. De rest ging netjes naar de algemene middelen eigenlijk ten nutte van alle ingezetenen.

Ondertussen was ik op de leeftijd van 39 jaar alleenstaand ouder geworden en moest er meer brood op de plank dan het weduwe en wezen pensioen verschafte. Dus in de avonduren naar het schoonmaakbedrijf voor de extraatjes waar ook wezen behoefte aan hebben.

Om goed in de pot te kunnen roeren die onze huidige maatschappij is geworden, kun je niet om de politiek heen. In het regeltjesland dat we misschien wel mede door Europa geworden zijn heb je een club als de PvdA nog steeds heel hard nodig om er voor te zorgen dat de regels niet nog belangrijker worden gemaakt dan de mens die er de weg niet meer in kan vinden.

Na alle jaren dat ik actief ben in de samenleving en de gemeenteraad, vind ik het nog steeds een eer dat mensen zoveel vertrouwen in mij als gemeenteraadslid van de Partij van de Arbeid hebben, dat ze om hulp durven vragen bij het ontwarren van de wirwar van regelgeving waar je gemakkelijk in verdwalen kunt en hoop dit nog lang te mogen doen.

Waar ik me aan erger?

De onderschatting van het werk van mantelzorgers en vrijwilligers. Zelf ben ik vele jaren mantelzorger en vrijwilliger geweest dus weet heel goed wat een enorme berg werk er onbetaald wordt verzet.

Waar ik trots op ben?

Dat de partij waar ik lid van ben ondanks de moeilijke tijd waar we in verkeren er niet alleen is om banken te redden, maar er ook is voor mensen die een steuntje nodig hebben.

Waar ik blij van wordt?

Dat mijn partij er in is geslaagd om jaarlijks als blijk van waardering aan al die gratis werkende mensen captains diner aan te bieden.

Waar ik dankbaar voor ben?

Dat het secretariaat van mijn cluppie zo lang uitstekend is geleid door Arie Ooms. Dat er mensen bereid zijn gevonden het bestuurders stokje over te nemen.